Vikkie Bartholomeus
MAASTRICHT - Het zijn van die liedjes waarvan niemand eigenlijk precies weet hoe de tekst luidt of wie de melodie geschreven heeft. Maar die in het collectieve geheugen van de (oudere) Maastrichtenaren zijn gegrift. Kinderwijsjes, chansons, volksliedjes. Zoals ''t peerd vaan Beiten' of 'kiele kiele kiele lekker menneke'.
'Mestreech Merci' heet de cd van Truus en Mao Willems die zondag verschijnt. Een verzameling van Maastrichtse volkszang. Truus en Raymond - Mao - Willems, die als theaterduo al meer dan veertig jaar op de planken staan in Maastricht, zingen ze regelmatig. ,,We hebben een arsenaal aan liedjes, daar word je niet goed van!'' Maar het repertoire dreigt te vervliegen. Generatie na generatie vervagen de teksten, worden melodieën vergeten. Om te voorkomen dat liedjes in de vergetelheid raken hebben Truus en Mao de cd Mestreech Merci opgenomen. Een cd met 25 typisch Maastrichtse volksliedjes en stukken die het echtpaar heeft gezongen in musicals als de Petatte Polka en Kapitein vaan Köpenick van het Mestreechs Vollekstheater.

Het zijn allemaal nummers die nog nergens geregistreerd staan. ,,Anders wordt het maar oude koek.'' Op een nummer na: Zaaten Dré, het verbasterde chanson J'attendrai van Oliveiri dat met een dialect tekst inmiddels is verworden tot een lokale klassieker. Truus: ,,Daar konden we niet omheen. Dat wordt zo vaak gevraagd door de mensen.''

Ze hebben bewust geen echte carnavalsnummers opgenomen, want dat hebben al vaak genoeg gedaan. Samen met Conny Peters van Marlstone Recordings en het combo Pousse Café hebben ze een combinatie gemaakt van ,,luisterdingen en aw kloete dingen'' met humor. Truus die als vrouwtje Versjevé het Edith Piaf-nummer Mylord heeft omgevormd tot Viesmelôr: viespeuk. Of het volkswijsje (op 'Underberg-melodie') Sjeele, zuus diech dat vleegmesjien?

De samenstelling van de cd heeft behoorlijk wat onderzoek gevergd. Want van sommige nummers was een deel van de tekst onbekend of waren de schrijvers inmiddels overleden. Veel liedjes zijn vermoedelijk verzinsels ontstaan aan de schnitzelbaank: een toog waar een rol papier met plaatjes werd opgehangen, bijvoorbeeld karikaturen ter gelegenheid van een bruiloft. Bij de afbeeldingen werden ter plekke door de feestgangers liedjes gemaakt die in de stad rond bleven zingen. Componisten en tekstschrijvers waren dus moeilijk te herleiden.

Via via konden Truus en Mao toch nog ontbrekende refreinen of coupletten bij elkaar sprokkelen. Oudere Maastrichtenaren groeven in hun muzikale geheugen en nabestaanden van liedschrijvers bleken zeer behulpzaam. Toch is nog niet alles compleet. Zo is het niet bekend wie het lied over de imposante zwarte bierkar-hengst 't Peerd vaan Beiten heeft geschreven. De oude heer Beiten hoorde Truus en Mao Willems het lied jaren geleden eens in een café zingen en was zo overdonderd dat er een hommage aan zijn geliefde paard bestond, dat hij een portret van het beest liet schilderen en dit aan Mao overhandigde toen die in 1971 stadsprins werd. ,,Het kan best zijn dat iemand nu zegt: dat lied heeft mijn opa geschreven.''

Ze hebben veel lol beleefd aan het maken van de cd; Truus en Mao zijn enorm trots op het eindresultaat. Truus: ,,We zijn geen zangers, we zijn theatermensen. Mijn stem heeft gerookt, gedronken, genachtbraakt. Maar dat mag je best horen. We hebben geprobeerd om niet vlak te zingen, maar om er gevoel in te leggen. De mensen moeten de liedjes horen zoals het in het theater zou hebben geklonken.''

De cd 'Mestreech Merci' wordt zondag om 15.00 uur gepresenteerd in de Spiegelzaal van La Bonbonnière.

Bron: De Limburger, woensdag 19 november 2003