op de vriethof in Mestreech
branne doezende lempkes
kinder sjaatse noa hartelös
hun awwers lache ziech krempkes

de keersemes steit weer veur de deur
och lui dat weurt geniete
mèt knien, kalkoen, hin en wien
weg mèt alle zwarte piete

sjeseke ligk weer in de stal
en boete is alles hiel sjoen wit
de sjnievlökskes dwarrele langsaam neer
dees Keersemes wurt 'ne groete hit

daan luie de klokke de nachmès in
erreg plechtig en altied sjoen
doarum wins iech uuch noe allemaol
zoalig Keersemis mèt 'ne dikke poen.

Marjo Gerardu