Al ligke ze dèks orelaank veur d'n teevee en speule ze de gekste späölselkes op de computer, kinder zien kinder, op zekeren daag koume ze met 'ne poesiealbum veur d'n daag, duie 'm dich oonder d'n neus en bedele: "Sjrijfste ouch get drin?" De perbeers get origineels te bedinke want bloemen verwelken schepen vergaan maar onze vriendschap blijft eeuwig bestaan, steit al op de ierste bladzij. Dat is e gediech vaan alle tije. Al kin 't ei keend 't ander neet oetstoon, dee kreet weurt weurt zoonder naobedach in de poesie gesjreve. Dat dege veer vreuger ouch.
Behalve m'n ajdste zuster. Die sjreef rech veur z'n raap wat ze vaan diech en vaan d'n vrundsjap dach. Zoe leet ze mich ins de poesie zien vaan e meidske dat häör oets had oetgemaak veur kakmedam. Tot dat keend dat neet gemeind had bleek oet 't feit tot 't Ine evegood häöre poesie aonbooj. Meh Ine waor dee sjeldnaom neet vergete en sjreef: "Bloemen verwelke woorden vergaan, maar de jouwe blijven bestaan." Toch späölde ze gewoen same, get wat mich zier verbaasde. En wie ich dat tege Ine zag, lachde ze. Ich waor ech nog te klein en te oonnuzel um dat te begriepe, dat waor plitiek, dat kaom later wel. Jaimer genóg had ich zelfs in de derde klas nog geinen eige poesie. En dat woort door de ander kinder mer raar gevoonde. Meh ma voont zoe'n dingk mer flawwe köl en mien tant zag tot ich bekans jaorig waor... De wek denao ging Ine oonverwach met pa nao Luik, dao woende twie nisjekes vaan 'm die same drei bookwinkels hadde. Bin hun koch Ine 'n poesie dee letterlik alles sloog. De kaf waor vaan rose pluche verseerd met roeze vaan hieler dunne perlemoer. En aon d'n oonderkant stoont met gouwe letters "Album pour poésies". Kindergaods ich woort haos neet good vaan gelök. Meh dao kaom 't zjaoloes kommentaar vaan de klas. Christa keekde: "Poesie met 'n s op 't ind! Die Belsje kinne hun taol neet, bring dee klómmel mer gaw trök." Ich zag tot 't 'ne Franse poesie waor en tot mien tantes gein Nederlands kóste, meh iech wou toch gere in Christa häöre poesie get in 't Mestreechs sjrieve. Ze gaof mich gein antwoord.
Twie daog later laog e breefke vaan häör op mien täöfelke. "Speken is zilver, zwijge is goud as je dat maar goed onthoud." Boe sloog dat op? 'n Ander meidske zag tot ich misjien get in 't vèt had stoon bij Chrsta. Wie ich aon Ine vroog wat ich noe mós doen doen, zag ze tot ich nog eve mós wachte en häör daan vaange tot ze nog mer zoe groet waor. Ze wees tien centimeter vaan de groond aof.
Ich begreep neet wie ich dat mós doen en sjreef toch mer: "Lieve Christa. Pluk een roos, zet die op je hoed, dan ben je morgen weer goed." Had ich ouch mer naogeaap meh zij voont dat versje zoe sjoen tot ze ging roondbazuine tot ich häör bèste vriendin waor. Meh toen ich dao neet op in ging vergreep ze zich aon miene poesie en vergruzelde de perlemoere roeze. Dat waor tegeliek 't ind vaan 't poesietiedperk.

Veer bringe uuch dees stökskes mèt mètwèrking vaan mevrouw Plantaz. Veer zien gruuts dr'op tot veer touwstumming höbbe um dees stökskes op Kengkee punt nl te prezentere.

Veur mier beuk en verhaole van mevrouw Plantaz klik hei.