't Ging weer op moederdag aon. Um ouch weer zoonder mie veurbij te goon, dach Paula. Al vief jaor waor dat zoe bij häör en Frank. Zij waor gein ma en zou 't misjien ouch noets weure. En dat vraot aon häör. Frank kós 't gemis aon kinder beter aon. Heer had zich met hart en ziel op z'n zaak gegoejd, had gewoen geinen tied um te prakkezere. "En v'r zien nog joonk, keend," zag 'r dèks tege Paula es ze weer ins de mood leet zakke. Zij had zich vaan begin aof 'n ech hoeshawwe veurgestèld, twie, drei kinder die later tegenein zouwe zègke, wètste nog toen en toen bij mam en pap thoes Soms sjreef en vertèlde ze euver häör pijn in lang verhaole aon Tineke, häör zuster die es verpleegster in 'n hospitaol in Afrika wèrkde. Hartversjäörend waore de breve die ze soms trökkreeg, euver pasgebore kinder die doed langs de weeg laoge, of verhandeld woorte es koupwaor. Netuurlik waore d'r ouch awwers die hun kinder 'ne kans, 'n touwkoms woue geve. Meistal woorte die baby's geadopteerd door Europeane. Tineke wou wel bemiddele es Paula en Frank.... Ze kinde 'n jong koppel, 'nen Ingelsmaan en 'n inlands meidske die planne in die riechting hadde. "Gein spraoke vaan!" reep Frank gesjókkeerd. "God wèt wat veer us in hoes hole." Meh 't kós ouch veur tijdelik, zag Paula, beveurbeeld totdat 't keend mierderjaorig waor en trökging nao Afrika meh daan wel es doctor of meister in de rechte
En wat deit 'n wanhopige vrouw soms achter de rögk vaan häöre maan, ze informeert zich, liet documentatiemateriaol koume en hoop tegen alles in tot zelfs in de einentwintigste ieuw e keend zoe mer vaanoet de Afrikaanse binnelande nao Nederland kin koume. Ze had alles deveur euver, alles, en leet dat keend in häör verbeelding leve wie 'ne foetus in 'r eige lief. Toch vertèlde ze 't pas weke later aon Frank dee weer resoluut de tege waor. Wie dorf Tineke hun dat zelfs mer veur te stèlle! "Höb toch gedöld," zag 'r, "de kins noets wete." Toch zat Paula door, 'ne Lijdensweeg. Neet te tèlle breve, faxe, tellefoongesprekke en mer wachte, wachte. 't Ei bureau sjoof 't door nao 't ander. En wat dat allemaol kosde. 't Begós toch drop te liekene tot 't ouch hei oeteindelik um 't geld ging. 't Keend, e junkske, waor intöse 'n haaf jaor en Paula verwachde tot noe eindelik alles vlot zou weuren aofgehandeld. Meh d'r gebäörde niks. De peperre roompsloomp ging gewoen door. En zjus wie 't e bitsje de goje kant oetging kaom e kort beriech tot de awwers toch vaan alles aofzaoge. Ze helen 't keend.
Paula häöre wereld stortde in. Veur häör hoofde niks mie, zeker geine moederdag. Meh in diezelfde kaom d'n oetslaag vaan de zoeväölste test. Verbijsterd vlöchde Paula nao Frank, dit kós neet, dit dorf ze neet te geluive. Meh Frank wel, heer had 't zelfs verwach, zag 'r. Want wie ging 't soms in 't leve? Daan maakde 't gelök iers nog 'nen umweeg.

Veer bringe uuch dees stökskes mèt mètwèrking vaan mevrouw Plantaz. Veer zien gruuts dr'op tot veer touwstumming höbbe um dees stökskes op Kengkee punt nl te prezentere.

Veur mier beuk en verhaole van mevrouw Plantaz klik hei.