De kamers in 't hoes vaan Sabine zien neet altied netjes opgeruimp. Soms is 't d'r zelfs einen oonderein. Meh gek genóg is dat tegeliek hiel gezèllig. Terwijl ze 't thoes bij häör ma altied hiel anders geweend waor.
"Nein," zag ze lès, "dat erg opgeruimde is us te kaal. Bij ma steit nog gei blompötsje verkierd op de vinsterbaank en dink mer neet tot örges e verdwaold book lik."
Ich dach dao aon wie ich vemiddag oonverwach bij 'r binnekaom, de achterdeur stoont wied-ope. Pieter en Siemke laoge laankoet op de groond. Ze hadden 't riek veur zich allein gehad. Euveral stripbeuk, lego's, teddybere met loshaangende ouge, appelekitsje en kerstaanjele met en zoonder dop.
"Is mama nog neet thoes?" Pieter, bekans daartien, kiek verstuurd op.
"Nein, nog op sjaol."
Tegeliek zèt 'r de knop vaan de cd-speuler op volle toere. Zelfs Siemke sjrik devaan. Heer is vijf, 'n oongeluiflik sjoen kerelke dat dich altied blij en verneuketig aonkiek.
"Bis te allang hei?"
Ich knik. "Jao huur, ich höb ete gekook, de roete gewasse, de hal geboend en eure rotzooi opgeruimp."
Siemke glundert.
"Koppe touw," reup Pieter. Ich drej de knóp get trök en vraog of ze gegeten höbbe behalve die appele en kerstaanjele. Gein antwoord. Ich bedink es ze niks veur hun eige höbbe veerdiggemaak, hoof Sabine straks neet de keuke oet te mèste, is 't servies nog op peil gebleve en leve de twie poeze nog. Siemke geit alvas aon taofel zitte, in aofwachting, heer heet altied hoonger.
"Papa kump venaovend al nao hoes, gezèllig, heh." Z'n ouge glinstere. "En mama kump ouch zoe."
Heer steit op en trèk e beerke oonder Pieter z'ne boek oet, krup daan op de baank.
Ich realiseer mich tot ich toch zoe gere hei bin. Sabine en iech zien collega's, dat wèlt zègke, ze heet bij mich stage geloupe wie ze veur häör hoofakte studeerde. Daonao is ze getrouwd en vaan toenaof zien v'r vriendinne gewore en gebleve. Leeftied späölt bij us gein rol. Veurige week nog zag Freek, häören Amsterdamse maan: "Het is zoals jouw Arjen altijd zei, je moet kijken naar wat verbindt, niet naar wat scheidt, dat proberen wij ook aan onze zonen door te geven, ook op ander gebied. Denk maar aan de school vaan Pieter in Amsterdam met meer dan honderd buitenlandse kinderen."
Ich loer nao de zonen. "Wee wèlt chocomel?"
Meh dao inins springe ze op. "Mama!" Esof ze häör jaore neet mie gezeen höbbe störme Pieter en Siemke op häör aof. "Wat bis te laat."
Sabine plök de jonges vaan 'r aof. "Wach eve..." Ze wèlt nao de keuke.
"De koffie pruttelt, " zèk ich, "kom iers even oetbloze."
Pieter raochelt in d'n openhaard en daan zitte v'r samen op de baank en loeren in de vlamme. Ich dink aon m'n eige jäög. Veer hele allemaol vaan ma en pa en zij vaan us, meh vrij en spontaan met ein umgoon waor gewoen neet debij, dat bestoont toen neet en dao veel niks achter te zeuke.
Sabine raojt m'n gedache. "Diech maags dit hoeshawweke wel, heh?"
Ich lach. "Jao, g'r zalt neet gaw de teugels moten aontrèkke... 't geit haos vaanzelf good." Sabine bekiek häör zäöns. "Vaanzelf... nein neet altied, v'r doen wel serieus eus bès."
En daan herhaol ich wat veer op sjaol dèks zagte: 'Aon de kinder herkins te de awwers zoe wie de appele aon de buim.'
Sabine oonderstriep m'n wäörd in häör mojers- en mien vajerstaol. "Pour sûr." Zeker wete!

 

Veer bringe uuch dees stökskes mèt mètwèrking vaan mevrouw Plantaz. Veer zien gruuts dr'op tot veer touwstumming höbbe um dees stökskes op Kengkee punt nl te prezentere.

Veur mier beuk en verhaole van mevrouw Plantaz klik hei.