De twie zäöns zaogen 't neet mie zitte met pa. Zjus wie heer 't al jaore neet mie zaog zitte met hun. Pa waor geine gemekelike en d'r mós geine perbere um häöm z'n zaak te oontfutsele want daan speide heer vuur. En toch wouwe die twie zäöns dat, tot heer zich tröktrok. Heer woort tenslotte achenvieftig en daan steis te aon de verkierde kant in't leve, voonte zij. Daan woort 't tied tot-s te jao en ame dorfs te zègke.
De jonges hadden 't vak bij häöm gelierd. Pa zwoor bij vakkinnis. "'ne Vakmaan hoofde in slechte tije noets bang te zien tot heer zoonder werk kaom te zitte. Kentoerlui kóste vaan d'n einen op d'n anderen daag vervaange weure, zeker noe met al die computers. 't Maakde toch niks oet of Jan, Piet of Klaas achter dat dink zaot. Meh laot ins de gewoene mins z'n hoes goon opsjèldere.
"Zeet geer 't al veur uuch? " had 'r dèks aon z'n naokoumelinge gevraog. Die waore evewel neet zoe kepot vaan dat vakmaansjap. Es de zaak met drei maan personeel mer good drejde. "Zjus," zag pa, "en boe-op drejt die zaak zoe good? Op 't good werk wat gelieverd weurt, meh es ich uuch geluif..."
En toen waor 't op zekeren daag gebäörd. Pa veel door 't verinneweerde daak vaan de geitestal vaan 'ne klant en braok drei ribbe. De zäöns die eder hun eige werk in 't bedrief hadde zaogen hunne kans sjoen.
D'n ajdste zag: "Luuster pa, veurluipig kint g'r toch niks doen, num 't ins lekker devaan... veer zörge wel veur alles."
Kindergaods, dat waor 't 'm zjus! Zij zoue veur alles zörge. "Wie 'ne kepotten trein weur ich op e zijspoor gezat," snawde heer giftig, "meh dat laot ich neet met mich gebäöre."
Meh och, wat wou heer, d'r bleef niks anders euver es vaanaof ze bèd de tuikes in han te hawwe. En dao hadde de zäöns zich op verkeke. Zoelang pa hoeg en druug op ze bèd laog en door ma vertutteld woort hadde zij eindelik de vrijheid, dachte ze.
Hun gelök doorde vief daog. Toen heel pa 't neet mie. "V'r höbbe toch e logeerbèd," zag 'r tege z'n vrouw, "zèt dat mer oonder in de woenkamer, heibove gaon ich kepot." En noe laog pa prinsheerlik achter de brei vinsters die oetzaogen op de wèrkplaotse. Vaan smörges tot saoves heel heer alles in de gate.
De zäöns waore raozend en naome 't hun ma koelik tot zij dao-in had tougestump. Boe-op wäörd en ooneinigheid volgde en op 't lèste ouch met de klante, want pa maakde ander aofspraoke es de zäöns. Ze bespraoken 't met d'n dokter, es pa nog lang zou mote blieve ligke, trokke zij zich trök.
"Heer liek wel 'ne köpsigen ezel," zag d'n ajdste, "heer blijf doen wat heer wèlt en alles wat veer doen stèlt niks veur, en euver amper twie jaor is heer zestig. D'r is toch 'nen tied vaan beginnen en loslaote. Meh nein, heer allein wèt en kint alles. Heer maak zich belachelik, achter z'ne rök weurt euver 'm gekopsjöddelt en wee dörf häöm dat in ze geziech te zègke."
Jeh wee... Vergeet de kinder en de gekke neet.
Pa laog met z'n ouge touw wie Gielke, z'ne kleinzoon, met ze zusterke de kamer binnekaom. Dat keekde wie e mager verke, 't wou oet de buggy. Meh Gielke heel pin. "Niks devaan, de blijfs zitte, de deis wat iéch zèk... de lieks verdomme opa wel, dee köpsigen ezel." Pa deeg versjrik z'n ouge ope. Gielke keek 'm straolend aon. "Zoe is 't toch, heh opa?!"

Veer bringe uuch dees stökskes mèt mètwèrking vaan mevrouw Plantaz. Veer zien gruuts dr'op tot veer touwstumming höbbe um dees stökskes op Kengkee punt nl te prezentere.

Veur mier beuk en verhaole van mevrouw Plantaz klik hei.